męska świadomość zbiorowa

http://www.flickr.com/photos/thedailysportsherald/4598301430/

W tym jednak poście ośmielę się być szowinistyczna, bezlitosna i ze wszech miar krytyczna. Oberwie się bowiem całemu rodowi męskiemu. Pominę osobiste porażki i rozczarowania (co egzemplarz, to większa wtopa - jak twierdzą moje przyjaciółki jestem w tym temacie królową anegdot) i postaram się problem uogólnić. Zacznę od sytuacji wprowadzającej:

Mecz damskiej koszykówki. Siedzi za mną dwóch kolesi, jeden z synem (góra siedem lat). Obaj dorośli panowie to klasyczny przykład tzw. zerwania się ze smyczy. Rozmowa obu mężczyzn w 95% dotyczyła występów cheerleaderek, do których sam mecz był tylko dodatkiem, nie odwrotnie.  Przykładowe komentarze to "czarnulka", "blondyna", "balony w górze", "wypinanie pupy", "trzęsienie tyłkiem", "machanie cyckami", a wszystko to urozmaicone stosownymi odgłosami typu "uhu", hmm", "wow" itd. Usłyszałam też mądrości życiowe obu panów dotyczące małżeństwa typu "patrzenie to nie zdrada", "tyle nam chociaż z życia pozostało", "skoro to mnie kręci znaczy, że żyję". Do tego panowie zaczęli porównywać swoje żony, padło nawet pytanie, czy jakby była możliwość, to czy zamienili by się nimi w łóżku. Zanim ten wątek się rozwinął, mężczyźni zorientowali się, że jest z nimi dziecko i zmienili temat.

Przypomina mi się w tym miejscu skecz pewnego amerykańskiego komika, który porównywał mózg kobiecy do męskiego. Męski był jak szufladki - osobna na pracę, osobna na hobby, osobna na rodzinę itd. Kobiecy był jedną wielką szafą, gdzie wszystko było wrzucone chaotycznie i powiązane ze sobą na tysiąc różnych sposobów. Wydźwięk oczywiście był taki, że męski rozum był lepszy. Abstrahując jednak od oceniania, stwierdzam, że te męskie szufladki to bzdura, gdyż są ich tylko dwie: jedna dominująca na myślenie o seksie, druga na całą, poboczną, czy też uboczną resztę. I wniosek ten wynika nie z moich uprzedzeń, nie z mego wojującego feminizmu, ale z tego, co mówili mi sami mężczyźni. Mam taki jeden zaprzyjaźniony męski egzemplarz na podorędziu, który jest mym konsultantem i który jest ze mną w tej kwestii brutalnie szczery. 98% życia mężczyzny to myślenie o seksie, planowanie seksu itd. Oni wszyscy mają jakąś zbiorową świadomość, mentalność, jak zwał tak zwał, która niezależnie od okoliczności jest ukierunkowana tylko i wyłącznie na jedno. Pewno można to wytłumaczyć biologią - podtrzymanie gatunku i takie tam... Ale w takim razie, jakim cudem udało się temu zmaskulinizowanemu społeczeństwu rozwinąć? Skąd w tym patriarchalnym świecie nauka, sztuka, cywilizacja, które od wieków zdominowane są przez facetów, jeśli oni w kółko myślą tylko o bzykaniu? Podniosą się zaraz pełne dumy męskie głosy, że na tym polega ich geniusz, wielkość i wybitność, że poza kierowaniem się potrzebami ciała, tudzież tylko jednej jego części, są przy okazji, jakby mimochodem  w stanie robić inne wielkie rzeczy. A ja na to: bzdura i nie wierzę!!! Ci wszyscy naukowcy, artyści, politycy, myśliciele itd., to byli impotenci, którzy w akcie niemocy i desperacji musieli się zająć czymś innym, niż seks! 

No i niech się na mnie posypią głosy krytyki i świętego oburzenia, jaka to ja jestem szowinistyczna i niesprawiedliwa. Proszę też nie zapomnieć o oskarżeniach, że każde uogólnianie jest z góry założeniem błędnym, a przeze mnie przemawia frustracja i Bóg wie, co jeszcze. A ja tam nadal będę twierdzić, że mężczyźni to podgatunek (acz w wielu kwestiach użyteczny i pożyteczny) i kropka. m2

I cóż ja na to? Oczywiście nie nazwałabym mężczyzn podgatunkiem, ale jak wiadomo w każdym miocie, stadzie znajdą się czarne owce, barany czy buraki. Ostatnio byłam świadkiem jak kochający tatuś wraz ze swoim synkiem podszedł do stoiska ze słodyczami i zamiast interesować się dzieckiem i jego potrzebami, żywo i nader ochoczo wyrywał panią sprzedawczynię. Podryw oczywiście był tandetny i żenujący, nie tylko dla tej kobiety, ale także dla całego otoczenia, bo jakże by inaczej podejść do zdania: ,,Czy te żelki są tak samo słodkie i smaczne jak Pani?" Współczuję z całego serca temu chłopcu, bo zapewne nie mając innego wzorca męskiego zachowania i z niego w przyszłości wyrośnie Pożal Się Boże Don Juan., czy też polski Macho ze spodniami podciągniętymi niemalże pod samą szyję. M1