tramwajowe memento

 http://www.flickr.com/photos/sludgeulper/4306895997/

Nie mam weny, stąd, nie będę się wymądrzać w tym poście. Chciałbym jednak napisać o podsłuchanej przeze mnie jakiś czas temu w tramwaju rozmowie. Ja w ogóle mam szczęście do tego typu zdarzeń. Kiedyś jechałam z burdelmamą, która umawiała klienta na spotkanie i przedstawiała mu, telefonicznie rzecz jasna, cennik i zakres usług. Ale ja nie o tym. Rzecz dzieje się w tramwaju. Rozmawiają dwie kobiety:

- Pani wie, cmentarza nam zaczyna brakować...

- Ano, takie czasy. 

- Pani, ludzi już pod płotem grzebią, a za płotem, pani wie, miejsca nie ma...

- A bo powiem Pani, że te pomniki wszystkie to niepotrzebne. Na co one zmarłym? U Amerykanów płytka, trawka i wszyscy są równi, a nie, tak po oczach bić bogactwem nawet po śmierci.

- No pani kochana, a co to ja, boisko, żeby na mnie trawkę posadzić?

- By problemu z miejscem nie było. No albo kremacja, to teraz modne.

- O nie! przecież to jeden wielki szwindel...

- Szwindel?

- Pani te urny widziała? To wygląda jak słoik i to taki mały. Ja nie wierzę, że jak człowieka spalić, to po nim tylko taka garstka zostaje. 

- Yyyy...

- No wie Pani, to śmierdzi na kilometr. Palą takiego mężczyznę, 100 kilo żywej wagi, a zostaje po nim kupka prochów. Na pewno musi być tego więcej. I wie Pani, co ja sobie myślę, że oni resztę tych prochów wyrzucają. Albo nie, robią z nich nawóz. I potem na pole, na zboże, na warzywa i my je potem jemy. I się trujemy proszę Pani, tak, i umieramy!!! Dlatego nie ma miejscach na cmentarzach.

Zasłyszane i spisane przez m2.