gentlemeni gatunek na wymarciu?

                                          http://www.flickr.com/photos/chriswildhq/4526561016/

Zbierając zażalenia licznych kobiet z mego otoczenia mogłabym pokusić się o postawienie tezy, że dziś prawdziwych gentlemenów już nie ma. Po chwili zastanowienia muszę jednak napisać, że są tylko dobrze się ukrywają pod przetartymi kurtkami, pod za dużymi bluzami, pod 4 tygodniowymi zarostami. Po co to robią? Zapewne dla nas. Dla kobiet. Mężczyźni w dzisiejszych czasach tak bardzo chcą nadążyć za panującym powszechnie stwierdzeniem (pewnie Cosmopolitan, albo jakieś inne kolorowe pisemko zapoczątkowało ów trend), że my, płeć piękna zwracamy uwagę jedynie na tych złych, pozbawionych skrupułów i moralności, używających szarego mydła mężczyzn. Nie mogę zaprzeczyć, że lubimy stanowczych i zaradnych facetów, ale nie oznacza to bynajmniej, że chcemy przytulać się do agrestu i dawno znoszonej marynarki. Nie oznacza to, także, że lubimy jak się podejmuje za nas decyzje i nie daj Boże, jak za niesubordynacje dostajemy z przysłowiowego liścia. Śmiem twierdzić, że facet, który traktuje kobietę z należytym szacunkiem, a do tego jest szarmancki i najnormalniej w świecie uprzejmy (nie mylić uprzejmości z podlizywaniem się i wchodzeniem w dupę) jest najbardziej pożądanym kandydatem na tzw. partnera do grobowej deski, a jeśli dodatkowo potrafi otoczyć kobietę silnym ramieniem, to walka rywalek o takiego rodzynka, i to nie tylko w kisielu murowana.

Powiecie zatem, że nawet jeśli gentlemeni są na tym świecie teraz, to na bank w przyszłości ich już nie będzie, bo tradycja i kultywowanie nauki dobrych manier zaginie bezpowrotnie ponieważ nie będą już cool i trendy? Opowiem więc o niby małym, a jednak wielce podbudowującym zdarzeniu, którego byłam świadkiem, ba, powiem więcej, byłam jego uczestnikiem... Miesiąc temu wraz z moim narzeczonym siedzieliśmy w centrum handlowym, w kawiarnii i delektowaliśmy się przepyszną kawą z mlekiem, gdy za szybą zobaczyłam uroczego chłopca (wiek ok 6 lat) maszerującego dumnie z tatą za rękę. Malec spojrzał na mnie, wyszczerzył zęby w uśmiechu, puścił tatę i wbiegł do kawiarni. Przyznam, że myślałam, że po prostu zajrzy do środka i speszony wyjdzie, ale ku mojemu zaskoczeniu podszedł do mnie dzielnie i bez najmniejszego skrępowania powiedział- poproszę o rękę. Podałam więc chłopcu rękę, wewnętrzną stroną, a on delikatnie ją przekręcił, pocałował i wybiegł. Pomachałam jeszcze malcowi na pożegnanie, spojrzałam na tatę, który chyba sam nie wierzył w to, co zobaczył i rozpłynęłam się. Tak mnie zaczarował i tak zacukrował mój dzień, że nie byłam się w stanie skupić na żadnej innej czynności i dlatego mam tę pewność, że gentlemeni nie wyginą, oczywiście jeśli na takowych będziemy wychowywać naszych synów!!! M1